توسعه و نگهداشت فضای سبز محله‌ای یکی از مهم‌ترین وظایف مدیریت شهری است؛ زیرا این فضاها تنها کارکرد زیبایی‌شناختی ندارند، بلکه به‌عنوان زیرساخت حیاتی سلامت و کیفیت زندگی شهروندان عمل می‌کنند.

اردیبهشت امسال با نوعی بی‌قراری در فضای جهانی همراه شده است؛ بی‌قراری‌ای که بیشتر شبیه یک بازی دوگانه به نظر می‌رسد.

کرمانشاه شهری با پیشینه‌ای هزارساله، هویت فرهنگی غنی و ظرفیت‌های گردشگری کم‌نظیر است؛ اما این سرمایه‌ها زمانی دیده می‌شوند که زیباسازی شهری به‌عنوان یک اولویت مدیریتی و اجتماعی جدی گرفته شود. زیبایی شهر فقط یک ظاهر نیست؛ زیرساختی برای کیفیت زندگی، نشاط اجتماعی و توسعه اقتصادی است.

سرپرست شرکت توانیر در یادداشتی نوشت: «صنعت برق 6 شهید والامقام تقدیم میهن کرد؛ عزیزانی که جان خود را برای استمرار روشنایی کشور تقدیم نمودند. بیش از یکصد نفر از کارکنان نیز در جریان عملیات فنی و حضور در صحنه‌های آسیب‌دیده دچار جراحت‌های ناشی از جنگ شدند.»

فروردین، در تقویم رسمی و ذهنی ما، همیشه ماه «شروع» است؛ شروع سال، شروع برنامه‌ریزی‌های تازه، شروع امید به بهبود اوضاع.

بازار لوازم خانگی را می‌توان آیینه‌ای از وضعیت اقتصادی خانوارها دانست. هرگاه درآمدها افزایش یافته و چشم‌انداز اقتصاد با ثبات‌تر شده است، رونق به این بازار بازگشته و هر زمان که تورم و کاهش قدرت خرید بر زندگی مردم سایه انداخته، فروشندگان و تولیدکنندگان نیز با رکود دست و پنجه نرم کرده‌اند.

مسئله پسماند شهری در کرمانشاه فقط یک موضوع خدماتی نیست؛ یک مسئله زیست‌محیطی، اجتماعی و حتی اقتصادی است که مستقیماً بر کیفیت زندگی شهروندان اثر می‌گذارد. شهری با ظرفیت گردشگری، پیشینه تاریخی و جمعیت قابل‌توجه، نمی‌تواند بدون یک نظام کارآمد مدیریت پسماند به توسعه پایدار برسد.

گاهی یک هدیه، فقط یک هدیه نیست؛ می‌تواند آغاز یک مسیر تازه در زندگی یک انسان باشد. اهدای کتاب به مناطق محروم از جمله اقداماتی است که شاید هزینه زیادی نداشته باشد، اما آثار آن می‌تواند سال‌ها و حتی نسل‌ها باقی بماند.

در حالی که روزهای پایانی اسفند همواره با هیاهوی خرید شب عید و تکاپو برای استقبال از بهار گره خورده بود، امسال سایه سنگین و غم‌بار فاجعه مدرسه میناب، فضای جامعه را به کلی دگرگون کرده است.

بسیاری از ما حسادت را صرفاً یک واکنش اخلاقی ناپسند یا خصلتی زشت می‌دانیم که اطرافیانمان را آزار می‌دهد؛ اما واقعیت علمی بسیار هولناک‌تر است. حسادت، پیش از آنکه ترکش‌هایش به دیگران اصابت کند، یک «بیماری خودایمنی روانی» است که سیستم دفاعی روح را هدف قرار می‌دهد. این حس ویرانگر، به مثابه نوشیدن زهر به امید مرگ دیگری است؛ سمّی دست‌ساز که با هر بار دیدن موفقیت دیگران، دوز آن را در خون خود بالا می‌بریم و آرام‌آرام، ساختار عصبی و روانی‌مان را به سمت فروپاشی هدایت می‌کنیم.