خشکسالی‌های متوالی، کاهش ذخایر سدها و افت سطح سفره‌های زیرزمینی، دیگر صرفاً یک مسئله محیط‌زیستی نیست؛ بلکه به مسئله‌ای کاملاً اقتصادی و معیشتی تبدیل شده که بر کشاورزی، صنعت و زندگی روزمره مردم سایه انداخته است.

در بخش کشاورزی، کاهش بارندگی و محدودیت منابع آبی، سطح زیرکشت بسیاری از محصولات را تحت تأثیر قرار داده است. این وضعیت هم برای کشاورزان و هم برای مصرف‌کنندگان تبعات محسوسی دارد؛ از یک طرف درآمد کشاورزان در برخی مناطق کاهش یافته و از طرف دیگر، نگرانی نسبت به افزایش قیمت برخی محصولات غذایی و امنیت غذایی در حال افزایش است.

در بخش صنعت، به‌ویژه صنایعی که وابستگی بالایی به آب دارند، بحث «مدیریت مصرف» و «تغییر الگوی تولید» جدی‌تر شده است. برخی واحدها ناچار به کاهش ظرفیت تولید شده‌اند و برخی دیگر به دنبال سرمایه‌گذاری در فناوری‌های کم‌مصرف و بازیافت آب هستند؛ امری که خود نیازمند تأمین مالی و برنامه‌ریزی بلندمدت است.

برای شهرها نیز، بحران آب به معنای فشار بیشتر بر زیرساخت‌های توزیع، احتمال اعمال محدودیت‌های مصرف و افزایش هزینه‌های تأمین و انتقال آب است. همه این عوامل در نهایت به ساختار هزینه‌ای دولت، بودجه‌های عمرانی و حتی قیمت تمام‌شده کالاها و خدمات مرتبط گره می‌خورد.

دی ۱۴۰۴ را می‌توان مقطعی دانست که در آن، آب از یک «منبع طبیعی» به یک «متغیر کلیدی اقتصادی» در نگاه عمومی و سیاست‌گذاری تبدیل شده است. اگر این تغییر نگاه به برنامه‌ریزی جدی برای اصلاح الگوی مصرف، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و حمایت از بخش‌های در معرض آسیب منجر شود، می‌توان امیدوار بود که تبعات اقتصادی این بحران در سال‌های آینده کنترل‌پذیرتر شود.