آوازه آنلاین – به قلم الهام زادمهر– در واقع می توان گفت بحران نیروی کار برای کارفرمایان در حال تبدیل شدن به معضلی بزرگ است و رفته رفته به ابرچالشی غیرقابل مهار بدل می شود. این در حالی است که دولتمردان هر ساله بودجه نویسی را با قربانی کردن دستمزد کارگران به بهانه جلوگیری از رشد نقدینگی و جلوگیری از بروز تورم سرکوب می کنند.

اما عواقب این سرکوب دستمزد کارگران به مراتب بزرگتر از معضل تورم است. شاید تصمیم گیران تا کنون به اهمیت رفاه نیروی کار توجه نکرده بودند و اگر رفاه نسبی برای کارگران تامین نشود تولید در کشور زمینگیر خواهد شد. اما این عدم توجه به ترمیم دستمزدها، کشورهای دیگر را حریص کرده تا برای نیروی کار متخصص ایرانی فرش قرمز پهن کنند و با امتیازات بسیار زیادی نیروی کار متخصص و حتی نیروی کار ساده را به سمت خود جذب کنند.

نیروی کار ساده نیز با وجود شرکت هایی چون اسنپ و تپسی دیگر رغبتی برای حضور در کارخانه ها با دستمزدهای پایین نداشته و بدین ترتیب بازار کار برای تولیدکنندگان با چالش نوظهوری به نام کمبود نیروی کار مواجه شده است. این تهی شدن بازار کار از وجود کارگر متخصص و کارگر ساده، قلب تولید را نشانه رفته است.

اما در این اثناء عده ای با بی خردی در مورد استفاده از نیروی کار خارجی سخن می گویند. حال آنکه بررسی دستمزدهای نیروهای کار خارجی نشان می دهد که این سقف پرداختی به نیروی کار ساده بنگالی، پاکستانی و افغانی (که از جمله نیروهای کار مهاجر خارجی شناخته می شوند) برای آنها قابل قبول نبوده و به نظر نمی رسد بتوان بر روی گزینه نیروی کار خارجی برای جذب در بازار کار ایران مانور داد. نیروی کار متخصص آنها نیز به تبع برای کار، کشورهایی را که حقوق و مزایای مناسب تری در اختیارشان قرار دهد را انتخاب خواهند کرد.

بنابراین باید به طور جدی به بحث حفظ نیروی کار داخلی توجه کرد تا در نهایت تولید با خاک یکسان نشود و به جای چرخاندن لقمه دور دهان از شیوه های معقول تر و به صرفه تر و با کمترین هزینه را برگزید تا دود این بی تدبیری در چشم ریز و درشت مردمان این مملکت نرود و برای ابتدایی ترین نیاز به کشورهای خارجی محتاج نشد. حال آنکه با این شیوه سرکوب دستمزدی که در چند سال اخیر بروز و ظهور یافته موجب شده تا کارگران ایرانی تن به غربتی ناخواسته داده و متعاقب آن تولید به چاله ای عمیق سقوط کند.

لذا برای اینکه کشور بیش از این به منجلاب کمبود نیروی کار و کاهش تولید فرو نرفته است باید فکری اساسی برای میزان دریافتی کارگران ماهر و ساده کرد در غیر اینصورت باید منتظر بود و فروپاشی خطوط تولید را یکی پس از دیگری به نظاره نشست.