هر گاه سخن از گرانی مسکن در خرم‌آباد به میان می‌آید مسیولین استان با این استدلال که «به علت کوهستانی بودن منطقه، با کمبود زمین مواجه‌ایم» آن را توجیه می‌کنند و هیچ اقدام مفیدی هم برای مهار تورم در این حوزه صورت نمی‌گیرد درنتیجه شاهد رشد روزافزون و غیرمنطقی قیمت مسکن در استان هستیم.
به طوریکه بسیاری از مردم، رویای خانه‌دار شدن را به فراموشی سپرده‌اند.
اگر مسایل مربوط به کنترل دلالی در بازار مسکن را کنار بگذاریم؛ در بحث کمبود زمین، ظرفیت‌های زیادی در سطح شهر وجود دارد که می‌توان از این فضاها برای ساخت مناطق مسکونی استفاده کرد.
یکی از این ظرفیت‌ها ادارات، سازمانها و ارگانهای دولتی و نظامی هستند که بسیاری از آنها چندین هکتار مساحت دارند و بعضاً در بهترین مناطق و یا مرکز شهر قرار دارند که ما می‌توانیم با الگو گرفتن از برخی کشورهای دنیا از جمله مالزی، تمام این ادارات و مراکز را به خارج شهر منتقل کنیم با این شرط که راه دسترسی و امکانات حمل و نقل عمومی هم برای مراجعه سریع و آسان مردم به این ادارات فراهم شود.
اخیراً مدیر کل فنی و حرفه‌ای لرستان در یک نشست رسانه‌ای اظهار کرد که « فقط یکی از مراکز این سازمان، ۲۲ هکتار مساحت دارد که حتی بودجه کافی برای رسیدگی به فضای سبز و نگهداری آن را ندارند» و این تقریباً حکایت همه ادارات استان است که سطح بسیار زیادی را اشغال کرده و بخش عمده‌ای از زیربنای آنها به محوطه‌سازی‌های غیرضروری و فضاهای بلااستفاده‌ای که عملاً هیچ کاربردی برای کارمندان و ارباب رجوع ندارد اختصاص یافته است.

فاجعه‌ای بنام «مسکن مهر»

چرا بسیاری از سازمانها و ادارات غیرضروری که ارباب رجوع زیادی هم ندارند باید در مرکز شهر مستقر باشند اما وقتی نوبت به ساخت مسکن برای مردم می‌رسد پروژه‌های مسکن مهر را در مناطق حاشیه‌ای، دورافتاده و بدون زیرساخت احداث می‌کنند.
هر کسی که از پروژه‌های مسکن مهر کمالوند، بازدیدی اجمالی داشته باشد قطعاً با ساختمان‌هایی مواجه خواهد شد که در بیابانی بی‌آب و علف احداث شده‌اند بدون اینکه هیچ‌گونه زیرساخت و امکانات اولیه رفاهی در آنجا فراهم باشد.
در واقع این پروژه‌ها بیشتر از اینکه شهرک مسکونی باشند به تبعیدگاه شباهت دارند و هدف مسیولین این بوده که رفع تکلیفی کرده باشند و از غافله آمارسازی جا نمانند وگرنه اگر قرار بود مردم به منطقه‌ای منتقل شوند که از امکانات اولیه‌ای مانند پارک و فضای سبز، بازار، مسجد، بانک، مراکز درمانی و خدماتی و حمل و نقل عمومی بی‌بهره باشند و برای هر کدام از نیازهای خود مجبور شوند با صرف هزینه زیاد به مرکز شهر مراجعه کنند ترجیح می‌دادند در همان مناطق محروم و حاشیه‌ای شهر زندگی کنند.
افراد متقاضی مسکن ملی، معمولاً قشر ضعیف جامعه هستند که چاره‌ای جز تن دادن به این شرایط ندارند ولی این دلیل نمی‌شود که بخواهیم آنها را به بدترین مناطق منتقل کنیم و بعد هم شعار ساخت مسکن برای محرومان و خدمت‌رسانی به مردم سر دهیم.
در شرایطی که بسیاری از استانها پروژه‌های مسکن مهر و مسکن ملی را در مراکز شهری با بهترین زیرساخت‌ها و دسترسی ایجاد کرده‌اند و اخیرا هم استاندار کرمانشاه از ساخت خانه‌های ویلایی برای متقاضیان مسکن ملی خبر داده، مسیولین ما نیز باید ضمن رسیدگی به وضعیت نامناسب مردم ساکن در پروژه‌های مسکن مهر، در احداث مناطق مسکونی جدید ابتدا بحث ایجاد زیرساخت‌ها را مورد توجه قرار دهند تا کرامت‌های انسانی مردم استان لرستان نیز حفظ شود.