به قلم علی فرخی– نابودی و مرگ تدریجی سراب شرف آباد یک فاجعه زیست محیطی برای این شهرستان است که آثار و عواقب مخربش قطعا گریبانگیر مردم خواهد شد.
چاه های عمیق و نیمه عمیق ،استفاده بی‌رویه آب برای مصارف کشاورزی و صنعتی ، کاهش نزولات آسمانی و سومدیریت در مصرف آب، از عواملی است که آبهای زیرزمینی و جوشش این سراب را به انحطاط و نابودی رسانده است.
سکوت رسانه ها، بی توجهی مسیولان و مدیران مربوطه، عدم التفات هنرمندان و از همه مهمتر، عدم مطالبه از سوی مردم، همه و همه دست به دست هم داد تا در چنین روزی شاهد جان دادن این سراب خاطره انگیز باشیم.
سوء مدیریت را باید در نوک هرم مقصران نابودی این سراب محسوب کرد. مدیرانی که نه تنها به توسعه اقتصادی، بیکاری، ارتقاء کیفیت اجتماعی و فرهنگی و … کمکی نکردند، هیچ، که کمر به نابودی محیط زیست و طبیعت بیگناه این دیار بستند.
این لطمه و صدمات به زیستگاههای طبیعی استان، مسبوق به سابقه است و مصداق آن، سراب نیلوفر، هشیلان، رودخانه قره سو ، راوند ،شاوند ،قره سو و کاماسیاب و بافتهای جنگلی بلوطستان این استان درمانده و بی پناه است.
کمی اندیشه کنیم آب اگر آلوده،
دشت اگر بی آهو، آسمان بی گنجشک و درختان اگر از زمزمه گشتند تهی، چه جوابی داریم کودکی را که به خود خواهد گفت:
« حق » من از زندگی و محیط زیست کجاست .