کامو که این هستی خاکی را یگانه حقیقت می انگارد معتقد است که در جهان کنونی تنها انسان اهمیت و معنا دارد و رسالت آدمی چیزی جز ساختن نظمی انسانی نمیباشد.

به قلم رضا رومیانی– در واقع تداوم نبرد و شورش فرد برای خوشبختی می‌باشد افسانه تلخ سیزیف حاوی مضمون مهم شکوفایی حیات و زندگی است.

 

به عبارتی دیگر سیزیف زیبایی و لذت ای دنیای خاکی را نیز میجوید و با سماجت و پشتکار بهشت و جهنم خود را بر روی همین زمین میطلبد.

 

اسطوره سیزیف به ماجرای پادشاه یونان باستان اشاره دارد که از سوی خدایان به انجام کاری عبث و غیر انسانی محکوم میشود.

 

او مجبور است در یک چرخه پوچ که تا ابد سنگی را از کوه بالا ببرد و سپس روز بعد همین کار را تکرار کند.او با این اثر فلسفی دیدگاه خود را در مورد سرنوشت بشر ترسیم می‌کند.

 

سیزیف برای کامو حکم یک شورشی را دارد که تمام نیروی خود را برای تغییر جهان نابه سامان و پوچ به کار می‌گیرد.

 

افسانه سیزیف کامو به نقد مدرنیته و انسان متجدد میپردازد که در واقع احساس پوچی نتیجه فقدان معنا و گسترش نیست انگاری درون جامعه مدرن است.