به قلم انیس درویشی -و چون موسی به وعده گاه آمد عرض کرد: رب ارنی انظر الیک قال : لن ترانی؛ پروردگارا ! “خود را به من بنمای”  تا تو را تماشا کنم . خداوند فرمود :  ” هرگز مرا نخواهی دید”؛ لیکن به کوه نگاه کن پس اگر بر جای خود قرار گرفت به زودی مرا خواهی دید. پس پروردگارش آن را متلاشی ساخت و موسی مدهوش بر زمین  افتاد…(اعراف آیه ۱۴۳)
* “أرنی”: خودت را به من نشان بده
*”لن ترانی “: هرگز مرا نخواهی دید

سعدی:
چو رسی به کوه سینا “أرِنی” مگو و بگذر / که نیارزد این تمنا  به جواب “لن ترانی”
حافظ:
چو رسی به طور سینا “أرِنی” بگو و بگذر / تو  صدای دوست بشنو، نه جواب “لن ترانی”
مولانا:

أرنی” کسی بگوید که تو را  ندیده باشد/ تو که با منی همیشه، چه “تری” چه ” لن ترانی”

در تاریخ ادبیات ما بارها پیش آمده که تعدادی از شاعران برجسته یک مضمون واحد را دستمایه شعری خویش قرار دهند یا شعر شاعر قبل از خود را پاسخ گویند این

مضمون شامل هرچیزی میشود: آیات،احادیث،طبیعت،اجتماع…در مطلب مورد بحث سه شاعر قَدَر شعر یکدیگر پاسخ گفته اند اما با سه دیدگاه متفاوت؛ادب دوستان واقف اند که سعدی در سرودن اشعاری با درون مایه عشق زمینی معروف است در بیت مطرح شده سعدی نگرشی عاشقانه دارد؛مولانا که استاد مسلم عرفان است با نگرشی عارفانه شعرش را بازگو میکند یعنی زمانی که معشوق(خداوند) در هر لحظه با توست دیدن یا ندیدنش فرقی نمیکند؛اما حافظ دیدگاهی تلفیقی دارد حد واسط را در شعرش حفظ میکند هرکدام با سبک شعری خویش مضمون را پیچ و تاب و بیتی دلپذیر ارایه میدهند به طوری که هر سه بیت مورد پذیرش خواننده است اما انتخاب درست بودن یکی از سه بیت دشوار است زیرا بستگی به مسلک فرد دارد،شخص با دید عارفانه شعر مولانا،عاشقانه سعدی و عاقلانه حافظ را انتخاب میکند.